X
تبلیغات
...تا شقایق های سهراب،تا که نیلوفر آبی سر آب هست،زندگی باید کرد ادبیات ماندگار زندگی
ادبیات ماندگار زندگی
درباره زیبایی های وصف ناپذیر... 
قالب وبلاگ
به افتخار خیام که حقیقت را می گفت و ما فقط آنرا شعری آهنگین می پنداشتیم:


در کـارگـه  کـوزه گـری   بــودم  دوش  /  دیـدم دو هزار کـوزه  گـويا  و  خـموش

هــر يک به  زبان حــال  با  مـن  گفتند  /  کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه  فروش


زاد روزت مبارک که شاید به بهانه میلادت بود که نگاهی واضح تر به وزن و قافیه احساست در این شعر انداختم...

                                                                                     


برچسب‌ها: کوزه گر, خیام, راست می گفتی
[ شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1392 ] [ 23:1 ] [ atousa ]

کجایی سهراب؟

آب را گل کردند، چشم ها را بستند
!

وه ... چه با دل کردند
...!

وای سهراب کجایی آخر؟

زخم ها بر دل عاشق کردند
!

خون به چشمان شقایق کردند
!

تو کجایی سهراب؟

که همین نزدیکی،عشق را دار زدند،همه جا سایه دیوار زدند!

وای سهراب کجایی که ببینی حالا ...

دل خوش مثقالیست

آرزو پوشالیست...

صبر کن سهراب!

گفته بودی قایقی خواهم ساخت!!!

قایقت جا دارد؟؟؟؟

من هم از همهمه و بی کسی اهل زمین دلگیرم ...


برچسب‌ها: آب را گل کردند, کجایی سهراب, خون شقایق
[ سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1392 ] [ 22:19 ] [ atousa ]

  به قول پروانه: 

 

   ای عشق

           ای تجسم حقیقت مطلق

                چه سنگین

                       و چه با وقار

                          به کوچه های خلوتم

                                              بازآمدی...



برچسب‌ها: تجسم, مطلق, پروانه, حقیقت, باز آمدی
[ سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1392 ] [ 16:30 ] [ atousa ]


ای هم دل و هم راه

سلام ای آشنای دردهای خوب تنهایی

سلام ای ماه!

 ای هم آه

کجایی و چه می جویی تو در این خانه رنجور؟ ...

به جز «خواندن» مگرراهی است

  در این گیتی گمراه

«بخوان» تاکه صنوبرهاتمامی قامت افرازند

«بخوان» آنان که خوش خواندند «می رقصند و می نازند»

«بخوان» ای هم صدا با سنبل و سوسن

«بخوان» تا جان شود گلشن ...



برچسب‌ها: خانه رنجور, صنوبر, تنهایی, گلشن
[ دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1392 ] [ 21:22 ] [ atousa ]


تو به من خندیدی 
و نمی دانستی 
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم 
باغبان از پی من تند دوید 
سیب را دست تو دید 
غضب آلوده به من کرد نگاه 
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک 
و تو رفتی و هنوز 
سالهاست که در گوش من آرام آرام 
خش خش گام تو تکرار کنان 
می دهد آزارم 
و من اندیشه کنان غرق این پندارم 
که چرا

 خانه کوچک ما سیب نداشت 



برچسب‌ها: حمید مصدق, خش خش, تو به من خندیدی
[ چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1392 ] [ 21:51 ] [ atousa ]

من جهان را محوری می بینم

                                      که به یک صبح ازل شد آغاز

                                                                          و به یک صبح ابد 

                                                                                                به سرآغاز جاوید خود می رسد...


[ چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1392 ] [ 18:41 ] [ atousa ]

دست هایت که آیینه تلاش روزگارند، پر برکت باد!

توانِ دست هایت را می ستایم

ای سازنده ترین نقش هستی در قاموس آفرینش

(بر گرفته از http://3ali3.com )


[ پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1392 ] [ 18:3 ] [ atousa ]
کوروش بزرگ! بگذار دلشان خوش باشد که به اسم "اسلام" حق خلیجی را به گردن دارند که دست نوشته ای از

تو به آب آن افکنده شده بود... همین که من که میدانم "خلیج عرب" نام پاکی نیست کافیست...بنام محمد،بنام

زرتشت،بنام عیسی،بنام...   سوگند یاد می کنم که خلیجت را "پارس" بنامم...آخر نمی خواهم حرفی از آن از 

عرب باشد...



موضوعات مرتبط: یادداشت نویسنده
[ سه شنبه دهم اردیبهشت 1392 ] [ 15:24 ] [ atousa ]
مادر ،تنها آیه ای هستی که هر دینی آنرا می پذیرد و به تنهایی کیش مهری...من به رسالت تو اقرار می کنم و شهادت میدهم که به پاس ذره ذره از شیری که نوشیدم پاست بدارم ای عاشقانه ترین ترانه...من ترانه می سرایم ولی خدا انگار هنگامی که تو را برای من فرستاد تمام ترانه ها را تنها به یک کلمه ختم کرد..."مادر"

میدانی...از دکلمه خسته میشوم...آخر چقدر وصفت کنم؟!


موضوعات مرتبط: یادداشت نویسنده
[ دوشنبه نهم اردیبهشت 1392 ] [ 0:15 ] [ atousa ]


مامان جونم ،9 اردیبهشت ،روز تولدت رو تبریک میگم خیلی دوست دارم

البته دو روز دیگه هم روز مادره اونم پیشاپیش مبارک...

[ یکشنبه هشتم اردیبهشت 1392 ] [ 21:44 ] [ atousa ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

به نام او...
می دانم که فریاد بیداد،زمان را بیدارکرده...عشق معنایی ندارد...همگان جام تهی احساس را سر می کشند...بی احساس می شوند...
---------------------------------
شاید زمانی است که هیچ نوش دارویی زهر بیداد زمان را در تنم خنثی نمی کند...
اما هنوز هم راهیست...
هنوز هم شعر هست...!
---------------------------------
به وبلاگ من خوش اومدید.در این دوران از زندگی که مرهمی برای زخم های ما پیدا نمیشه،مجبوریم از فرط احتیاج بنویسیم...من شعر میگم ولی نه کسی من رو مجبور کرده و نه کلاسی رفتم و نه هیچ کسی کمکم می کنه شاید یکی از نعمت های بزرگی که خدا به من داده هم همین باشه وگرنه هیچگاه "بغض در گلویم نمی شکست...!"

امکانات وب
align="center">



کد متحرک کردن عنوان وب